Szanowni Państwo,

 

Przedstawiamy styczniowe wydanie newslettera Kancelarii WBW Weremczuk Bobeł & Wspólnicy.


W pierwszej kolejności polecamy Państwu lekturę artykułu dotyczącego nowych uprawnień sądów rejestrowych, przejawiających się po pierwsze w możliwości rezygnacji przez sąd z obowiązkowego w obecnym stanie prawnym postępowania przymuszającego do złożenia dokumentów oraz w możliwości wszczynania przez sąd z urzędu postępowania o rozwiązanie danego podmiotu bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego, co ma w założeniu doprowadzić do usunięcia z rejestru tzw. „podmiotów martwych”.   

Przedstawiamy także materiał dotyczący automatycznej wykonalności orzeczeń sądowych wydawanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, których konsekwencją będzie brak konieczności występowania o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu wydanemu w jednym z krajów UE w kraju, w którym wierzyciel zamierza prowadzić egzekucję.    

Zapraszamy także do lektury artykułu dotyczącego rocznego sprawozdania finansowego w świetle unijnych przepisów.  

Życzymy miłej lektury.


Zespół Kancelarii.

Roczne sprawozdanie finansowe w świetle unijnych przepisów

Zagadnienie sprawozdań finansowych przez unijnego prawodawcę uregulowane zostało
w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG. Dyrektywa ta została implementowana do prawa polskiego ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy
o rachunkowości.
Zgodnie z postanowieniami dyrektywy roczne sprawozdanie finansowe stanowi złożoną całość składającą się – w przypadku każdej jednostki – co najmniej z następujących elementów: bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego. Państwa członkowskie mogą również wprowadzić wymóg, aby jednostki niebędące małymi jednostkami włączały do rocznych sprawozdań finansowych także inne sprawozdania oprócz wymienionych dokumentów. Kraje Unii zapewniają ogłaszanie przez jednostki – w rozsądnym terminie nieprzekraczającym 12 miesięcy od dnia bilansowego – należycie zatwierdzonych rocznych sprawozdań finansowych i sprawozdań z działalności wraz z opinią biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej, stosownie do przepisów każdego państwa członkowskiego.
Wspólnotowy prawodawca zobowiązuje wszystkie unijne spółki notowane na giełdzie papierów wartościowych do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z jednolitym zestawem globalnych standardów, tzw. międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej. Standardy te zostały opracowane przez niezależną organizację - Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (ang. International Accounting Standards Board), a następnie przyjęte przez UE.
Istnieje wiele możliwość zastosowania ewentualnych zwolnień i uproszczonych zasad obowiązujących sprawozdania finansowe; nie oznacza to, że korzystają z nich wszystkie kraje członkowskie. Jak wskazano w dyrektywie, państwa członkowskie mogą zwolnić małe jednostki z obowiązku ogłaszania rachunku zysków i strat oraz sprawozdania z działalności. Ponadto mogą zezwolić średnim jednostkom na ogłaszanie skróconego bilansu oraz skróconej informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego. Mikrojednostki, mogą zostać zwolnione z obowiązku przedstawiania „rozliczeń międzyokresowych czynnych” oraz „rozliczeń międzyokresowych kosztów i przychodów”, czy obowiązku ogłaszania rocznych sprawozdań finansowych. Co istotne, uproszczone zasady nie mają zastosowania do firm, których papiery wartościowe (np. akcje lub obligacje) są przedmiotem obrotu giełdowego lub które są bankiem lub towarzystwem ubezpieczeniowym. Jak wskazano w załączniku nr 1 do dyrektywy, zasady w niej określone stosuje się w przypadku Polski do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w odniesieniu do spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki komandytowo-akcyjnej, jawnej i komandytowej.


Kamil Kłopocki - prawnik

Nowa ustawa ws. wzajemnego uznawania orzeczeń w UE

Ustawa z 5 grudnia 2014 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2) zmienia sposób postępowania z orzeczeniami wydanymi w krajach członkowskich Unii Europejskiej
Wspomniana wyżej ustawa z dnia 5 grudnia 2014 r. dodaje do Kodeksu postępowania cywilnego nową księgę, której przedmiotem jest właśnie uznawanie oraz wykonywanie w Polsce ugód, orzeczeń sądowych i dokumentów urzędowych pochodzących z krajów Wspólnoty. Nowe przepisy przewidują objęcie orzeczeń wydanych w państwach członkowskich systemem tak zwanej automatycznej wykonalności. Oznacza to, że będą one mogły stać się podstawą do złożenia wniosku do wszczęcia egzekucji komorniczej. Do tej pory Wierzyciel, który chciał prowadzić postępowanie egzekucyjne w państwie członkowskim innym niż kraj wydania orzeczenia, musiał wystąpić do sądu tego kraju o uznanie orzeczenia i nadanie mu klauzuli wykonalności. W świetle przepisów ustawy zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego orzeczenia wydane na terenie Wspólnoty będą automatycznie traktowane jako tytuły wykonawcze w Polsce.
Ustawa z dnia 5 grudnia 2014 r. dostosowuje polski porządek prawny do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady UE, odnoszących się jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz dotyczących wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych. Regulacje zawarte we wspomnianych rozporządzeniach działają w dwie strony. Oznacza to, że również polskie orzeczenia będą wykonywane w innych krajach członkowskich bez konieczności występowania o klauzulę wykonalności.
Zmiany weszły w życie 10 stycznia 2015 r.

Paulina Szymańska, prawnik

 

Nowe uprawnienia sądów rejestrowych.

 

Z dniem 1 stycznia 2015 roku weszła w życie Ustawa z dnia 28 listopada 2014 o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz niektórych innych ustaw. Ustawa ta przyznaje sądom rejestrowym nowe uprawnienia, które mają pozwolić na szybsze i sprawniejsze prowadzenie postępowań przeciwko nieaktywnym podmiotom oraz podmiotom, które nie dopełniają obowiązków informacyjnych przewidzianych prawem.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę na dwa aspekty tej nowelizacji. Po pierwsze ustawa uwalnia sąd od bezwzględnego obowiązku przeprowadzenia postępowań przymuszających do złożenia dokumentów do rejestru w przypadku, gdy na podstawie danych zawartych już w rejestrze stwierdzi, że postępowanie takie nie przyniesie rezultatu. Ponadto sąd będzie uprawniony, w przypadkach uzasadnionych bezpieczeństwem obrotu, dokonać z urzędu wykreślenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy lub wpisu danych odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy, jeżeli dokumenty stanowiące podstawę wpisu lub wykreślenia znajdują się w aktach rejestrowych, a dane te są istotne, bez uprzedniego wzywania podmiotu, którego wpis ma dotyczyć, do złożenia odpowiedniego wniosku o wpis zmian.
Ponadto nowe zmiany w prawie pozwalają sądom rejestrowym na wszczynanie z urzędu postepowania o rozwiązanie danego podmiotu bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego oraz w konsekwencji wykreślenie z rejestru i wskazują dokładnie w jakich przypadkach jego przeprowadzenie jest możliwe. Przesłankami rozpoczęcia takiego postępowania są oddalenie wniosku o przeprowadzenie postepowania upadłościowego albo umorzenie takiego postępowania gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, odstąpienie od przeprowadzania postępowania przymuszającego lub jego umorzenie oraz co znacznie istotniejsze z punktu widzenia codziennego obrotu gospodarczego – niezłożenie, pomimo wezwania sądu rocznych sprawozdań finansowych za 2 kolejne lata obrotowe lub niezłożenie mimo dwukrotnego wezwania wniosku o wpis zmian lub ujawnienie w rejestrze dokumentów, w zakresie wymaganym przez prawo. Należy przy tym pamiętać jednak, że w toku takiego postępowania nie wszystko jeszcze dla przedsiębiorcy, czy też innego podmiotu rejestrowego stracone – sąd ma obowiązek ustalić, czy jednostka taka rzeczywiście nie posiada majątku zbywalnego i nie prowadzi działalności gospodarczej. W przypadku ustalenia przeciwnego, postępowanie ulega umorzeniu.
Wszelkie mienie pozostawione przez podmiot wykreślony przez sąd z rejestru z mocy prawa przejdzie na rzecz Skarbu Państwa, który jednak będzie odpowiadał za jakiekolwiek zobowiązania rozwiązanej jednostki jedynie w przedmiotowo ograniczonym zakresie – tylko z nabytego mienia. Ponadto dochodzenie jakichkolwiek należności będzie ograniczone czasowo do jednego roku od chwili nabycia mienia przez Skarb Państwa. Pomocnym dla wierzycieli tego rodzaju podmiotów jest fakt, iż każdorazowo przy wszczynaniu postępowania o rozwiązanie podmiotu wpisanego do rejestru, sąd ogłaszać ma to w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Możliwe też będzie ogłoszenie ich w dowolnym dzienniku lub czasopiśmie albo w inny sposób, który sąd uzna za celowy.
Wprowadzone zmiany mają na celu m.in. doprowadzenie do uporządkowania Krajowego Rejestru Sądowego, w którym obecnie niejednokrotnie znaleźć można jednostki od dawna nieprowadzące działalności, nieposiadające majątku, tak zwane „martwe podmioty”.

Rafał Sałata, prawnik


Niniejszy newsletter ma wyłącznie charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie może być traktowany jako porada prawna. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek błędy i nieścisłości zawarte w informacjach przekazywanych w newsletterze.
   

Poprzednie wydania