Szanowni Państwo,

 

Przedstawiamy Państwu marcowe wydanie newslettera Kancelarii WBW Weremczuk Bobeł & Wspólnicy.

W pierwszej kolejności polecamy Państwu artykuły omawiające obowiązujące od lutego b.r. nowe zasady zawierania umów o pracę na czas określony oraz zmiany w ustawach regulujących rynek finansowy.

Ponadto przedstawiamy Państwu informację o interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, gdzie wskazno jak należy rozumieć pojęcie „zagraniczna spółka”.

Omawiamy także orzeczenie Sądu Najwyższego dotyczące nieważności umownego zastrzeżenia terminu wypłaty wynagrodzenia jako zdarzenia przyszłego i niepewnego.

Życzymy Państwu miłej lektury !

Zespół Kancelarii WBW

Wejście w życie nowelizacji dot. umów terminowych

Kilka miesięcy temu informowaliśmy Państwa o trwających pracach legislacyjnych skupiających się na zmianie przepisów regulujących umowy o pracę na czas określony. Od tego czasu prace te zostały zakończone, nowelizacja została uchwalona, a przedmiotowe przepisy weszły w życie z dniem 22 lutego 2016 r.

Nowe przepisy przewidują trzy rodzaje umów o pracę: na okres próbny, na czas nieokreślony oraz na czas określony. Tym samym z porządku prawnego zniknęły umowy o pracę na czas wykonywania określonej pracy oraz umowy na czas zastępstwa nieobecnego pracownika.

Zgodnie z nowymi przepisami łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony, zawieranych między tymi samymi stronami, nie może być dłuższy niż 33 miesiące. Co więcej, łączna liczba umów na czas określony z tym samym pracownikiem nie może przekraczać trzech. Nowelizacja przewiduje przy tym możliwość poprzedzenia ww. umów umową na okres próbny, nie dłuższy niż 3 miesiące. Powyższe zmiany oznaczają, iż maksymalny czas, na jaki może zostać zatrudniony pracownik na podstawie umów terminowych, wynosi 3 lata (wliczając umowę na okres próbny), a w przypadku przekroczenia tego okresu pracownik będzie uważany za zatrudnianego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Warto jednakże wskazać, iż od powyższych reguł ustawodawca przewidział kilka wyjątków. Powyższe ograniczenia nie mają bowiem zastosowania to umów o pracę zawartych na czas określony w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy, w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym czy też w celu wykonywania pracy przez okres kadencji. Niestosowanie ww. limitów będzie też możliwe w przypadku gdy pracodawca wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie, lecz wówczas pracodawca będzie musiał zawiadomić o tym właściwego okręgowego inspektora pracy i wskazać przyczynę zawarcia umowy.

Nowelizacja wprowadza też nowe zasady dotyczące wypowiadania umów o pracę na czas określony. Na podstawie nowych przepisów dopuszczalne jest wypowiedzenie każdej umowy na czas określony, bez względu na czasu na jaki została ta umowa zawarta. Okres wypowiedzenia umowy na czas określony jest zależny od czasu zatrudnienia u danego pracodawcy – tak jak jest obecnie w przypadku umów o pracę na czas nieokreślony. Przy zatrudnieniu krótszym niż sześć miesięcy okres wypowiedzenia wynosi dwa tygodnie, od pół roku do trzech lat – miesiąc, a powyżej trzech lat – trzy miesiące.

Na koniec należy wskazać na najważniejsze przepisy przejściowe regulujące sytuację stosunków pracy zawartych na podstawie umów o pracę na czas określony i na czas wykonywania określonej pracy, które obowiązywały w dniu jej wejścia w życie. W przypadku umów na czas wykonywania określonej pracy sprawa jest prosta, gdyż znajdują do nich nadal zastosowane przepisy dotychczasowe. Jeżeli zaś chodzi o umowy o pracę na czas określony to sytuacja ta jest nieco bardzo skomplikowana. W pierwszej kolejności należy wspomnieć, iż jeżeli umowy te zostały wypowiedziane przed 22 lutego 2016 r., to zastosowanie będą miały do nich przepisy dotychczasowe. W przypadku umów o pracę na czas określony, w których nie przewidziano możliwości ich rozwiązania z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia, i które trwają w dniu wejścia w życie omawianych zmian, w zakresie dopuszczalności ich wypowiedzenia należy stosować przepisy dotychczasowe. Z kolei przy wypowiadaniu umów o pracę na czas określony zawartych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, w których przewidziano możliwość ich rozwiązania z zachowaniem 2-tygodniowego okresu wypowiedzenia, trwających w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się nowe okresy wypowiedzenia. Ponadto okres zatrudnienia determinujący okres wypowiedzenia i maksymalny okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony liczony będzie od dnia wejścia w życie zmian. Trwająca w dniu wejścia w życie nowelizacji umowa o pracę na czas określony będzie uważana za pierwszą z trzech dopuszczalnych umów albo za umowę drugą – jeżeli została zawarta jako druga umowa.

Olaf Szczurowski, prawnik

Nowelizacje ustaw o funduszach inwestycyjnych oraz o ofercie publicznej

Sejm w dniu 26 lutego 2016r. uchwalił ustawy regulujące rynek finansowy tj. przyjął nowelizacje ustaw o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. 2004 Nr 146 poz. 1546) oraz ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu (Dz.U. 2005 Nr 184 poz. 1539) wraz z zapisami, zakładającymi m.in. ośmiokrotne obniżenie niektórych kar np. związanych z brakiem zawiadomień o stanie posiadanych znacznych pakietów akcji, emitentów i inwestorów w stosunku do wcześniejszych propozycji rządu.

 

Nowelizacja mająca na celu poprawienie przejrzystości inwestowania, sprawozdawczości i audytu oraz funkcjonowania rynku finansowego, ma wdrożyć dyrektywy unijne                 (dyrektywa ZAFI – 2011/61/UE, dyrektywa UCITS V). Regulacje te dotyczą funkcjonowania rynku kapitałowego m. in. w zakresie TFI (Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych), sankcji, nadzoru.

Czołowym zadaniem ustawy o funduszach inwestycyjnych jest nadzór nad alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (AFI - fundusze, które nie kwalifikują się jako tzw. fundusze typu UCIT, czyli np. polskie fundusze otwarte) oraz zwiększenie bezpieczeństwa kontrahentów jak i inwestorów w funduszach inwestycyjnych. Nowelizacja przewiduje wprowadzenie wymogu prowadzenia działalności przez osoby trudniące się zarządzaniem alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (na podstawie wcześniej uzyskanego zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego) po uzyskaniu wpisu do rejestru ZAFI, czego konsekwencją będzie nie tylko wyżej wymieniony, obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności (alternatywnie – wpis do rejestru, w przypadkach, które podlegają zwolnieniu z obowiązku z uzyskania zezwolenia), ale również nakaz dostosowania prowadzonej działalności do szeregu wymogów. W myśl ustawy za AFI zostaną uznane m.in: specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte (SFIO) oraz fundusze inwestycyjne zamknięte (FIZ), natomiast za ZAFI towarzystwa funduszy inwestycyjnych zarządzające SFIO lub FIZ, spółki kapitałowe kwalifikowane jako AFI (alternatywne fundusze inwestycyjne). Obejmuje ona alternatywne fundusze inwestycyjne (AFI) oraz otwarte fundusze inwestycyjne.

Natomiast nowelizacja ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu ustanawia, że spółki giełdowe będą miały obowiązek przechowywać przez okres 10 lat np. dane o strukturze właścicielskiej.

Ponadto w przyjętej finalnie przez posłów wersji ustaw znacząco zostały obniżone w stosunku do pierwotnych projektów rządowych kary. Kara, którą można nałożyć za nienależyte wykonywanie obowiązków przez emitentów dotyczących informacji okresowych została zmniejszona z 40 mln zł do 5 mln zł. Natomiast kary związane z brakiem zawiadomień o stanie posiadanych znacznych pakietów akcji przewidziane obecnie w wysokości 8 mln zł (w przypadku osób fizycznych) i 40 mln zł (dla innych podmiotów), spadną do odpowiednio 1 mln zł i 5 mln zł.

Kolejne zmiany zawarte w znowelizowanych ustawach to przepis traktujący o tym, że zewnętrznym podmiotem wyceniającym nie może być podmiot uprawniony do badania sprawozdań alternatywnej spółki inwestycyjnej lub zarządzający taką spółką, depozytariusz tej spółki ani inny podmiot, którego interesy mogą być sprzeczne z interesem tej spółki, jej inwestorów i zarządzającego oraz poprawka zakładająca, że  Krajowy Fundusz Kapitałowy będzie uprawniony do kontroli funduszu kapitałowego, któremu udzielił wsparcia, a także że będzie uprawniony do kontroli przedsiębiorcy, na rzecz którego fundusz kapitałowy dokonał inwestycji.

Marta Szurek, prawnik

 


Interpretacja pojęcia "spółki zagranicznej" w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Wydana dnia 25 lutego 2016 roku interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (IPPB1/4511-4/16-2/MT) poruszyła kwestię wykładni terminu „zagraniczna spółka” w rozumieniu art. 30f ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wynikających z tego tytułu obowiązków.

Wnioskodawca (osoba fizyczna) przedstawił hipotetyczną sytuację, w której zawiąże spółkę jawną, posiadającą wszystkie udziały w spółkach kapitałowych z siedzibą lub miejscem zarządu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca nie będzie posiadać udziałów w kapitale, prawa głosu w organach kontrolnych lub stanowiących lub prawa do uczestnictwa w zysku spółki kapitałowej. Takie prawo natomiast będzie posiadać spółka jawna.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w opisanym stanie faktycznym spółka kapitałowa, w której spółka jawna będzie posiadać udziały, będzie stanowić „zagraniczną spółkę” w rozumieniu art. 30f ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie, czy Wnioskodawca objęty będzie podatkiem od dochodów zagranicznej spółki, uzyskanych przez podatnika (19% podstawy obliczenia podatku), w myśl art. 30f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 

Organ podatkowy stwierdził, iż wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, spółka kapitałowa spełnia przesłanki do uznania jej za spółkę zagraniczną w rozumieniu art. 30f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez Wnioskodawcę stanowiłoby nieuprawnioną wykładnię uznania danego podmiotu za zagraniczną spółkę kontrolowaną. Zdaniem organu, zgodnie z art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. a) w spółce tej podatnik posiada nieprzerwanie przez okres nie krótszy niż 30 dni, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 25% praw głosu w organach kontrolnych lub stanowiących lub 25% udziałów związanych z prawem do uczestnictwa w zyskach. Podkreślono, iż brzmienie tego przepisu wskazuje na jego bardzo szeroki zakres, świadome odejście od nomenklatury ustaw podatkowych, obejmujące prawa nawet nieznane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie organu, przyjęcie wykładni zawężającej prowadziłoby do podważenia racjonalności ustawodawcy, który nie bez przyczyny wprowadził do przywołanej ustawy przepisy regulujące kwestię tzw. „udziałów pośrednich”.

Reasumując, skoro Wnioskodawcy posiadać będzie pośrednio udział w kapitale, prawo głosu w organach kontrolnych lub stanowiących lub prawo do uczestnictwa w zysku spółki kapitałowej mającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to spółka ta stanowić będzie dla Wnioskodawcy „zagraniczną spółkę” w rozumieniu art. 30f ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Marek Bem, prawnik

Zastrzeżenie w umowie terminu wypłaty wynagrodzenia jako zdarzenia przyszłego i niepewnego jest postanowieniem nieważnym

„Zapisanie w umowie terminu wypłaty wynagrodzenia jako zdarzenia przyszłego i niepewnego  powoduje jego nieważność. A zatem terminem właściwym jest moment  wezwania do zapłaty.” – tak uznał Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie o sygn. akt II CSK 458/15.

Podstawą wydania powyższego orzeczenia był spór dwóch wcześniej zgodnie współpracujących podmiotów gospodarczych – spółki specjalizującej się w doradztwie finansowym oraz jej kontrahenta. Bezpośrednią przyczyną konfliktu stała się umowa zawarta przez strony. Przedmiotem powyższego kontraktu było pozyskanie inwestora oraz funduszy kapitałowych przez spółkę doradczą dla kontrahenta. W zakres czynności mających na celu wykonanie zobowiązania było m.in. przygotowanie odpowiedniej dokumentacji, reprezentowanie klienta przed bankami oraz innymi instytucjami finansowymi.

Wynagrodzenie za wyżej wskazane usługi opiewało na kwotę 350 tys. zł i miało być uiszczane transzami. Ostatnia z transz miała zostać wypłacono po uzyskaniu promesy na dofinansowanie udzielonej przez inwestora. Spółka konsultingowa opracowała niezbędne dokumenty oraz doprowadziła do zawarcia umowy wstępnej - uzyskania promesy przez klienta. Ostatecznie jednak inwestor, który podpisał umowę wstępną nie zawarł ostatecznego kontraktu i nie dofinansował spółki. W związku z powyższym podmiot, który miał być dofinansowany wypłacił spółce doradczej tylko 150 tys. zł, a pozostałe 200 tys. zł stało się przedmiotem sporu, bowiem spółka konsultingowa wystąpiła z powództwem.

Sądy obu instancji uwzględniły roszczenie powoda. Skargę kasacyjną złożyła pozwana spółka podnosząc, że umowa zawarta przez strony winna być interpretowana w ten sposób, iż ostatnia z transz wynagrodzenia miała być wypłacona pod warunkiem. Powódce nie należy się zatem ostatnia cześć wynagrodzenia, gdyż ostateczna umowa z inwestorem nie została zawarta.

Sąd Najwyższy uznał, że pozwana niezasadnie kwestionuje roszczenie powódki i oddalił skargę kasacyjną. Stwierdził, że ostatni etap wykonania umowy doszedł do skutku, gdyż pozwany uzyskał od inwestora promesę, a bez znaczenia pozostaje fakt, iż inwestor następnie nie zawarł z nim umowy właściwej. Ponadto Sąd Najwyższy przychylił się do stanowiska sądów I i II instancji, które to określiły wydanie promesy jako termin przyszły i niepewny, czyli - w myśl przepisów powszechnie obowiązującego prawa - nieważny. W związku z powyższym terminem zapłaty był moment, w którym spółka konsultingowa wezwała swojego kontrahenta do uiszczenia ostatniej transzy wynagrodzenia.

Paulina Szymańska, prawnik

 

Niniejszy newsletter ma wyłącznie charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie może być traktowany jako porada prawna. Kancelaria nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek błędy i nieścisłości zawarte w informacjach przekazywanych w newsletterze.
   

Poprzednie wydania